Hayalkırıklıkları, umut ve yeniden başlamak üzerine

          Her sabah yeni bir güne uyanıyoruz, o yeni bir gün bazen haftanın ilk günü, bazen ayın bazense mevsimin. Değişiyor tarih o sabah bizim uyanmamızla. Ne olacağını hiç bilmiyoruz evden çıkarken, belki en yakınımızı kaybedeceğiz o gün ya da amca , teyze olacağımızı öğreneceğiz kahvaltımızı ederken daha. Herkese bir şey getirecek günün ilk haberleri,

Biz de o şekilde  "merhaba" demedik mi dünyaya? Kocaman , uzun bir hayata başladık annemizin koynunda avuç içi kadarken daha. Hayatın ne olduğu hakkında en ufak bir fikrimiz yoktu henüz. Çok düşecek, ağlayacak saçma sapan şeylere gülecektik. Sorumsuzca sadece isteyecektik, elde edemediğimizde ağlayacak yeniden isteyecektik. Tüm "hayır", "yapamazsın"lara rağmen kafamızın dikine gitmedik mi?

Peki , ne oldu büyüdükçe biz, ne değişti? Daha "hayır " demeden kimse biz istememeyi öğrendik. Nasıl çabuk kabullendik büyünce sadece bize verilen ile yetinmeyi. Herşey değişiyor madem, her sabah yeni bir umutsa eğer biz neden kodlanmış, kopyalanmış hayatlar yaşıyoruz hala peki? Teyammüllerden kurtulmak mı zor yoksa kolay olanı mı bu şekilde yaşamak?

Yirmili yaşlara kadar okul, ders ve sınavdan ibaret saydık hayatı sadece. Öğrendiğimizi de öğretmen ya buradan sorarsa diye ezberledik zaten. Onu da önce kodladık sonra kopyaladık hayata. Ben hayatım da hiç özgün bir iş yapmadım mesela, hep "yapılmış"ını buldum. Komşunun benden büyük zeki çoçuğunu örnek aldım, benden küçüklere emsal teşkil ettim. Ne yazık ki kodlanmış bir gençliği kopyalarak yaşadım.

İş hayatında ise durum pek farklı olmadı ne yazık ki. Daha çok para kazanılacak işleri, severek yapılacak, mutlu olunacak görevlere tercih ettim. Para kazanmaya kodlanmış bir hayatta "eh işte idare eder" halde çalıştım. Şimdi de bunun "farkında" olarak devam  ediyorum. Tek fark bu bana göre.

Aşk hayatımı hariç tutuyorum sarmallarımdan, o konuda canımın istediği , inandığım ruh eşimi buldum çünkü.

Nasıl bu yazıyı devam ettireceğimi bilmiyorsam bu kodlanmış ve kopyalanmış hayatta hangi şartlarla devam edeceğimi bilmiyorum. Tek bildiğim iş hayatımda kocaman  bir hayal kırıklığı yaşıyor olmam. İş hayatının özel hayatı nasıl etkilediğini anlatmama gerek yok sanırım. Yollara düşemiyorum mesela, kanyonlar geçemiyorum artık. Ancak yeniden başlamak mümkün. O kodu kırıp yeniden, sıfırdan tüm kabullenmişliklere aykırı gitmek istiyorum bu sefer. Umut çok uzakta değil kim olduğunu ne istediğini hatırlamak yeter.

Çünkü o bana ve diğer herkese yolu gösterir.

 

 

 

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !